çakARAZİ Blog

Bugün komşu köye SARP buluşmasına gittik. Bülent abinin keçileri bizi kapıda karşılıyor. Kekik çayı, vegan kek ve kahve eşliğinde Avustralya’dan, İznik’ten, ekosistemlerden konuştuk. Mart ayında karşı yamacı kaplayan helleborusları andık. Dün gördüğümüz kuşun tahtalı güvercin olduğunu keşfettik: Bir zamanlar brokoli ve brüksel lahanası tarlalarında kullanılan tarım “ilaçları” sebebiyle tavşanlarla birlikte kaybolmuşlar, şimdilerde yeniden görülüyorlarmış.

Bugün yeni komşular Melis, Emre ve Nina ile buluşuyoruz! Önce evlerini ziyaret edip sonra gün boyu arazide hep birlikte vakit geçiriyoruz. 
Bölge envanteri üzerine heyecanlı sohbetler edip, gelecek çalışmalar için hayal kuruyoruz: zehirliler, yenilebilirler, bakması güzeller…
Artık onlar köyde kalıyor, biz İstanbul’a dönüyoruz.

Sakin bir gün. Duygu bazı meyve ağaçlarına pembe ve mor kurdeleler bağladı. Arazide bu uçuşan işaretleri görürseniz, ağaçların yanına gidip su istiyorlar mı diye sorabilirsiniz.
Öğleden sonra Dicle’nin açtığı rotayı yürümek için ormana girdik.

Bugün komşu köye SARP buluşmasına gittik. Bülent abinin keçileri bizi kapıda karşılıyor. Kekik çayı, vegan kek ve kahve eşliğinde Avustralya’dan, İznik’ten, ekosistemlerden konuştuk. Mart ayında karşı yamacı kaplayan helleborusları andık. Dün gördüğümüz kuşun tahtalı güvercin olduğunu keşfettik: Bir zamanlar brokoli ve brüksel lahanası tarlalarında kullanılan tarım “ilaçları” sebebiyle tavşanlarla birlikte kaybolmuşlar, şimdilerde yeniden görülüyorlarmış.

beş – yedi buçuk – dörtHızlı bir sabah. Saat 9’da kepçesiyle birlikte Recep usta geldi. Kepçe işi gün boyu sürdü. Ağaçların yerleri ve suyun yolu açıldı. Çukurlara düşmeyin!
Çok sıcak; kuzey rüzgârı durdu.

Gece kulübenin çatısı çok hareketliydi. Acaba orada kim var? Meraktan uyuyamadık.
Cemal’de kahvaltı ve ağaç dikimi sürecinin ilk adımlarının planlanması yapıldı. Araziye yolu düşen ağaçları, hâlâ burada olanları, kuruyanları, büyüyen ama meyve vermeyenleri andık.

Gölcük üzerinden araziye doğru yol alırken Fransız bisikletçileri ve kullandıkları rotayı konuşuyoruz, derken kendimizi mevzubahis toprak yolda buluyoruz. Ayvazpınarı yoluna sapmışız. Bu sefer yanlış yola girişimizin hediyesi silene compactalar, tam da Kasım ayında Doğan hocayla burayı neden yarmışlar diye durup baktığımız yerde salınıyorlardı.

Bu sabah serin bir rüzgâr var. Güneş ılık. Evin önündeki boşluktayız. Göz alabildiğince akyıldız!Kasım-Şubat-Nisan. Aa, boşluk hareket ediyor. Boşluk hareket ettiriyor. Bu bir yerçekimi mi? Zaman döngüsünün merkezden dışa doğru hareket anında gibiyiz.

Mevsim normallerinin üzerinden sesleniyoruz: Nedir bu normal?Dağın içine girer girmez bakışlarımız başkalaşıyor yine. İzlere bakıyoruz. Renklere bakıyoruz. Hangi zamandayız diye sorduğunda, gözlerimiz “ne ilk ne son” diyor; manzaralar hem ilk hem son baharın izlerini taşıyorlar sanki.